W jednej z książek Kasi Miller przeczytałam o jej odwadze i zmaganiach ze spędzeniem świąt według jej scenariusza, czyli w samotności. Musiała wielokrotnie pokonać opór męża, niezadowolenie teściowej by zawalczyć o siebie. Nie dla każdego jest to jednak dobre rozwiązanie, bo zostając samemu trzeba zmierzyć się nie tylko z frustracją innych lecz również z własnymi lękami, swoim osamotnieniem.

To może dać się pochłonąć magicznej wizji świąt jak głoszą bilbordy? Kupmy sobie ładne ciuchy w galeriach handlowych, piękną choinkę, zróbmy prezenty i przez chwilę naszą szarą rzeczywistość przykryje magiczny śnieg, za którym przecież tak tęsknimy. Każde spotkanie świąteczne w pracy przemieni się w farsę i festiwal sarkazmu jeśli nie dotknie się czegoś więcej niż obszaru ciała, a mianowicie sfery psychicznej i duchowej. Trudno jednak połączyć współczesny styl życia z duchowością, no chyba że trąci orientalnym wschodem. Warto jednak zbadać ile jest w tym mody, a ile faktycznie ducha.

Najwięcej zgłoszeń na terapię obserwuje się w okolicach Świąt Bożego Narodzenia. Dziwny zbieg okoliczności, prawda? Ludzie dojrzali coraz częściej trafiają na psychoterapię nie dlatego, że doświadczyli jakichś dramatycznych wydarzeń. Nie potrafią określić co im doskwiera, a po jakimś czasie terapii okazuje się, że to właśnie brak sfery duchowej tak bardzo przeszkadza – potwierdza dr. Joanna Heidtman.

Coraz częściej rezygnujemy z religijnych rytuałów, w których zostaliśmy wychowani jeśli nie odkryliśmy w nich prawdziwego sensu i głębi. Skupiamy się na ogarnianiu bieżącej rzeczywistości wpadając w sidła konsumpcjonizmu. Tymczasem poczucie pustki stale narasta. Zgodne jest to z myślą austriackiego psychoterapeuty Viktora Frankla, który to zjawisko nazwał egzystencjalną depresją. Człowiek, który nie zadaje sobie pytań: Kim jestem? Jakie jest moje przeznaczenie? Zaniedbuje ważną część siebie, właśnie ten obszar, dzięki któremu może odczuwać pełnię swojej egzystencji.

Czy w jakimś sensie pełnię, dojrzałość człowieczeństwa osiągnę łamiąc się opłatkiem jeśli np.: wybaczę, postawię granice, nazwę rzeczy po imieniu, opowiem o swoich odczuciach i wspomnieniach, marzeniach, porzucę perfekcjonizm przy sprzątaniu a skupię się na panujących przy stole relacjach? Z pewnością nie da się tego dokonać w jeden wieczór, to proces który trwać będzie całe życie. Jednak, jak mawiał Arystoteles – życie warte przeżycia to takie, które stale poddajemy refleksji. Szukamy, pytamy, drążymy.

Życzymy wszystkim naszym czytelnikom, klientom, uczestnikom warsztatów odwagi i sił w procesie odzyskiwania siebie, rozpoznawania swojej prawdziwej tożsamości.