Tak pisał w swoich listach uznany aktor komediowy lat 70 - Bogumił Kobiela -najbardziej kojarzony z filmu Zezowate szczęście. Jak to możliwe, że król śmiechu nie cieszył się życiem? Na zewnątrz człowiek śmiechu, a pod spodem „podszewka cienia”, pełen sprzeczności, odczuć dyskomfortu. W podróż emocjonalną przez życie Bogumiła Kobieli zabrała mnie audycja radiowa
z autorem książki o wspomnianym aktorze – Maciejem Szczawińskim. Jest to opowieść o życiu utkana ze wspomnień dzieciństwa, zapachu lasu, głosu podwórka i tajemnic zamkniętych szuflad.

Bogumił Kobiela w dorosłym życiu często wracał do sielskiego dzieciństwa jakie spędził
w Tęczynku. To były niezapomniane kojące punkty odniesienia. Poczucie bezpieczeństwa i szczęścia przerwała II wojna światowa. Jedno wydarzenie z tego okresu szczególnie zapadło rodzinie w pamięci, gdy młody „Bobek” (tak o nim mówiła rodzina i przyjaciele) będąc chłopcem wszedł żołnierskim krokiem do salonu ubrany w za duży mundur powtarzając jak w transie słowa: „Pan Jacek, Pan Jacek!”. Spotkało się to z ogromnym rozbawieniem osób w salonie. Po latach w tym wydarzeniu odkryto ważną prawdę, że w ten sposób młody Boguś poprzez ośmieszenie chciał uczynić mniej groźnym okropieństwa wojny. Dojrzały Kobiela rozpoznał swój mechanizm, który kazał rzeczy trudne brać w cudzysłów, obśmiewać. To była jego obrona przed wzruszeniem. Gleba, na której wyrastał ten humor, żart, dowcip była bardzo delikatna. Doprowadziło to do rozminięcia się ze swoim życiem, o którym tak dużo możemy się dowiedzieć dzięki jego dziennikom pisanym w biegu.

Człowiek wszechstronnie wykształcony o subtelnym wnętrzu, kolega Zbyszka Cybulskiego nie czuł szczęścia, maskował się za humorem, godził na różne kompromisy, zaczął pędzić angażując się w mnóstwo filmowych i teatralnych przedsięwzięć. Bał się, że jeśli odmówi jeden, drugi raz różnym propozycjom zawodowym to wypadnie z gry. Zaczął być zmęczony odtwarzaniem roli Bogumiła Kobieli. Zaczął czuć, że to wszystko jest na chwilę. W liście do żony pisał: „Patrzę na Niagarę i mówię sobie: Kobiela, słuchaj, czy ty sobie wyobrażasz, że jesteś przed Niagarą – marzyłeś
o tym! Kto wtedy z ludzi mieszkających w Polsce mógłby pomarzyć o tym. Mi się udało – i co? Jakby jakaś ściana, filtr. Co z tobą Kobiela?”.

Aktora cechowała radość obdarowywania innych. Jest lato rok 1967. Idzie z żoną Alejami Jerozolimskimi, Małgorzata dostrzegła w komisie piękne skórzane czerwone sombrero. Minęli wystawę i udali się na obiad. Już w restauracji Bogumił przeprosił żonę i wrócił za parę chwil. Poleciał kupić sombrero, żeby ucieszyć żonę widokiem czerwonego kapelusza, który na nią czekał wyeksponowany w pustej szatni.

Kobiela próbował poczuć radość sprowadzając do Polski ciekawe samochody. Z czasem jednak odkrył, że to nie czyni go szczęśliwym. W jednym z listów napisał: „Z tymi samochodami lipa więc się uspokoiłem i natychmiast wyszlachetniałem”. Opowieść o jego życiu będzie miała swój finał w jednym z takich aut, do którego w PRL-owskich realiach nie był w stanie kupić opon. 10 lipca 1969r łyse opony wyrzuciły go na zakręcie życia w ramiona śmierci.

Życie Bogumiła Kobieli pokazuje, że zdolność zatrzymania na tym co ważne we mnie, co się ze mną dzieje, jakie są moje potrzeby wraz z umiejętnością odpuszczania np. kolejnym propozycjom jest niezbędna, by nie doszło do rozdźwięku między tym, co w środku i na zewnątrz. Ćwiczenia uważności nie tylko pomagają dostrzec ten rozdźwięk lecz również uczą pełniejszego przeżywania wybranych chwil, by nie doszło do sytuacji, w której będziemy zmęczeni odgrywaniem własnej roli w swoim życiu.

Ten tekst jest hołdem oddanym wspaniałemu artyście zranionemu przez totalitaryzm
i socjalizm, którego opowieść o życiu powinna być dla nas bezcenną lekcją.