Jeśli jest nam szczególnie trudno przejść obok czegoś, bo tak bardzo zawładnęło naszym umysłem, możemy skupić się na tym, jak wygląda to samo „trzymanie się”. Co nam to daje? Czego nie jesteśmy w stanie dostrzec skupiając się tylko na jednym? Dopiero kiedy odwrócimy wzrok od „orzecha” mamy szansę nabrać dystansu, zobaczyć coś więcej.

Pierwszym krokiem do zmiany może być puszczenie tego, co właśnie trzyma nas w napięciu, jak ręka uwięziona w kokosie. Zrezygnujesz z banana, rozluźnisz dłoń i będziesz wolny.

Co najtrudniej jest sobie odpuścić?

Nasze wewnętrzne nakazy, ambicje, które każą naszym potrzebom być uległymi. Nie dosypiamy, nie dbamy o regularne zdrowe jedzenie, o spokojną rozmowę przy stole. Nawet aktywność fizyczna może zamienić się obsesję w imię Sukcesu rozkładającego nasze słabości na łopatki. Nie chcąc wypuścić swoją zdobycz z rąk lądujemy w niewoli.

Przypominam sobie swój zachwyt nad Chłopami Reymonta. Zafascynowała mnie ta naturalna zmienność pór roku, która determinowała rytm funkcjonowania ludzi. Wtedy było jasne: zimą się śpi, regeneruje, latem ciężko pracuje, a wiosną sieje. Rytm życia był zgodny z rytmem natury.

Dzisiaj przychodzimy po 8 godzinach pracy do domu, gdzie czekają kolejne zadania i obowiązki. Jesteśmy zmęczeni ale trudno nam odpocząć, pomyśleć o swoich podstawowych potrzebach, bo człowiek sukcesu to ten, co nie ustaje i stale się rozwija. Swoje zmęczenie zaczynamy ukrywać, a napięciem uderzamy w tych, co są najbliżej nas.

Jeśli u kogoś nie tylko na ustach lecz w sercu pojawi się myśl: „Niech ktoś zatrzyma wreszcie świat – ja wysiadam” – to co dalej?

Może na początek warto zacząć doceniać siebie za to, co nam się udało, zmienić oczekiwania, skończyć z pretensjami, zaakceptować niedoskonałość swoją, innych i świata?